De dag begint met mijn favoriete bezigheid; vroeg opstaan. Al voor 8:30 verwacht de kapitein ons gepakt en gezakt voor zijn rijplank. We rijden langs de rij met nog vroegere vogels en mogen als eerste zijn boot op. De motoren hebben ze namelijk graag voor aan de zijkant waar geen auto’s passen. Daar maken we maar al te graag gebruik van om straks ook als eerste van de boot af te kunnen rollen.
 

 
In Dublin ga ik op zoek naar een speciaal kabeltje waarmee ik mijn navigatie Truus op een andere manier kan laden op de motor. Dublin is een big city dus dat moet lukken. Na een No bij de drie grootste electronica zaken wordt ik telkens doorverwezen naar Chinatown waar van die kleine accessoire winkeltjes zitten. Mijn knierpende motorlaarzen trekken veel aandacht van de shopgrage Dubliners als ik in volle uitrusting met stevige tred soepel en vastberaden tussen ze door beweeg. Toen die laatste winkelmevrouw het uitlegde leek Chinatown overigens veel dichterbij…

Welnu, 20 chinezen verder krijg ik te horen dat die vermaledijde kabel niet bij hun maar ook niet bij de volgende tent te krijgen is. Hij vertrouwt met toe dat 95% van al die winkeltjes gewoon van dezelfde baas zijn. Dat had ik willen weten vóórdat die zweetdruppels op mijn voorhoofd stonden!

Nu mijn stappenteller verzadigd en Detto wel klaar met wachten is hebben we het een beetje gehad met Dublin. Deze stad heeft vast veel meer te bieden dan veel te lang brandende rode stoplichten en kruipend verkeer maar wij gaan er deze keer niet naar op zoek. Dan maar bij Oliver Plunkett op de koffie.

Oliver werd in 1669 aartsbisschop van Armagh en primaat van Ierland. Omdat de Engelsen ook al in die tijd niet zo happy waren met de katholieken werd hij vals beschuldigd, opgehangen, gevierendeeld en verdronken. Je kunt maar beter grondig zijn zou je zeggen. Wat mij vooral intrigeerde is de reis die zijn lichaamsdelen daarna hebben gemaakt. Nadat hij in 1920 heilig verklaard is werd zijn lichaam opgegraven en naar Duitsland gebracht. Zonder hoofd. Want dat ging naar Rome, daarna terug naar Armagh en tenslotte naar de kerk in Drogheda waar hij tot op de dag van vandaag in een glazen kastje tentoongesteld wordt.

Bizar!

 
Als we dan toch klassieke vips aan het bezoeken zijn gunnen we St Patrick ook een momentje. Op zijn graf is een grote steen gelegd met zijn naam en een kruis. Niet als gedenkteken maar omdat de bezoekende Pelgrims het zand op zijn graf anders steeds als aandenken mee naar huis nemen. Inmiddels wonen er meer Ieren in het buitenland dan hier. Maar waar ze ook wonen; ieder jaar trekken ze op 17 maart, de sterfdag van heilige Patrick, hun groene kloffie aan en maken ze er een feestje van.

Door tijdgebrek kunnen we deze keer niet de westkust en het hoge noorden van Ierland bezoeken. Reuze jammer want die gebieden zijn veel fraaier dan onze kilometers van Dublin naar Belfast. Tijdens onze avondwandeling door het centrum vind ik Belfast minder rauw en uitdagend dan verwacht. Dat wordt anders als we de volgende morgen door de probleemwijken rijden. Hier wordt duidelijk zichtbaar dat het anno 2025 nog steeds niet zo goed botert tussen protestant en katholiek. Enorme scheidingswanden en iedere nacht gaat de poort nog gewoon op slot. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is!
 

 
Het wachten is op mannen zoals die ene knaap die in het holst van de nacht gewapend met ladder en verfkwast niet zijn haat voor de protestanten maar zijn liefde voor Sally aan de wereld toont.

Volg de MidlifeCRUISER ook live per satelliet