Motorrijders die wachten op de boot worden altijd in een aparte rij opgesteld. Altijd gezellig en gemakkelijk om een praatje te maken. Zo ontmoet ik Garth en Joanna die vertellen dat hij sponsor is van de historic race op de Isle of Man. Van hun leren we dat er morgen een echte race op het eiland is. Ik kijk Detto aan en binnen een milliseconde is het besluit genomen; we blijven een nacht langer!

De boot naar Liverpool opschuiven… check! De vriendelijke dame van hotel Devonian is helaas minder flexibel. Alles volgeboekt morgen. Het wordt dus na het ontbijt voor de race verkassen naar een ander hotel dat we in alle haast nog online weten te scoren. Een hoop gedoe met een prijskaartje dat, zo blijkt de volgende dag, ruim bemeten is voor het aftandse hok dat we ervoor krijgen. De bedden zijn bijzonder tactisch opgesteld zodat je er niet uitrolt. Je voeten liggen pak-em-beet 10cm lager dan je hoofd. Mijn trainer Emillio zal trots op me zijn; ik zeul mijn nog steeds veel te zware tassen vier aftandse trappen op waarvan de treden ongeveer dezelfde horizontale hellingshoek hebben als het bed.
 

 
Een TT race op de Isle of Man is op zijn zachtst gezegd bijzonder. Het circuit wordt gevormd door 60,7 km openbare weg. De gereden snelheid is ondanks de soms slechte staat van het asfalt zo hoog dat een coureur in de hoofdklasse maar een kleine 17 minuten over een ronde doet. De renners starten met tussenpozen van 10 seconden. Wij mogen genieten van de historic TT waar men met klassieke motoren aan de bak mag. Ook niet lullig met maximale snelheden van 330 km!

Hieronder een samenvatting van de race die wij prinsheerlijk vanaf de hoofdtribune hebben mogen bewonderen. Detto streept hem met veel genoegen van zijn bucketlist af.
 

 
Tot zover het goede nieuws. We verkassen ons naar een andere plek voor de volgende race om te kunnen smullen van het geweld in één van de beroemde bochten van het circuit. Helaas worden de volgende races afgelast omdat het weer aan de andere kant van het circuit te gevaarlijk blijft. Kun je nagaan; wij staan met ons bolletje in de zon en aan de andere kant van het eiland komt het met bakken uit de hemel.

Teleurgesteld maar tegelijk ook gelukkig met de ervaring van dit geweldige evenement. De sfeer op en rond het circuit is geweldig en je kunt gewoon overal kijken. Zelfs de hoofdtribune mag je beklimmen voor nop.
 

 
Onze boot naar Liverpool vertrekt pas laat in de middag dus kan ik op zoek naar een kunstenaar om mijn ongecontroleerd groeiende sik op gepaste wijze te laten manicuren. Ik ontmoet Ilhan Okur die notabene na 3 jaar als barbier in Emmeloord heeft gekapt en nu 9 jaar na dato nog meer dan behoorlijk Nederlands spreekt. Gelukkig heeft hij meer kwaliteiten en verlaat ik zijn hut met een strakke look en past mijn helm weer wat beter.

De eerste boot vandaag zat al helemaal vol en de tweede moet de rest van het motorvolk afvoeren. Ik heb nog nooit zoveel motoren op een veerboot gezien. Er zijn speciale beugels aangebracht waaraan de in rijen opgestelde motoren worden vastgebonden. Een van de laders vertelt me dat er in totaal 465 motoren op deze boot passen.
 

 
Nauwelijks bekomen van de extreem hoge prijzen op het Isle of Man scoren we online een prettiger geprijsde kamer vlakbij het Liverpool stadium. We zoeken altijd met 2 criteria; 2 aparte bedden en parkeergelegenheid. De geboekte kamer voldeed hieraan dus wat kan ons gebeuren? Tien milliseconden na ontvangst van de niet-annuleerbare bevestiging krijg ik een bericht van Chris, de verhuurder zelf, dat parkeren gezien de wedstrijd van Liverpool wel eens niet kan lukken. Wat volgt is een leerzame edoch minder geruststellende berichtenwisseling. Zo wordt me fijntjes toevertrouwd dat parkeren op straat sowieso niet zo verstandig is gezien het grote aantal recente motordiefstallen.

Bye, bye nachtrust!

Als we na een ruwe overtocht Chris en Aida in levende lijve ontmoeten blijkt het om even vriendelijke als ontwapenende pensionado’s te gaan die met hun achterkamertje een pondje proberen bij te verdienen. Een allengs geraadpleegde vriend blijkt niet de ruimte voor onze kostbare machines te hebben maar na enige overdenkingen oppert Chris de mogelijkheid om ze in de poort naast het huis te parkeren. Dat we daarmee de volledige buurt ontdoen van enige mogelijkheid om hun achteruitgang te gebruiken lijkt hem niet te deren. Daar komt ’s avonds niemand beweert hij stellig. Opgelost!
 

 
Terwijl wij zijn met trots gemaakte omelet proberen te overwinnen vertelt Chris ons dat hij als priester heeft gediend en daarbij wel meer dan 40 landen heeft gezien. Tijdens zijn laatste missie in Mozambique werd het hem teveel en heeft hij een brief aan de paus geschreven over de misstanden waar hij her en der getuige van was geweest. Toen die paus eerder stierf dan hem een antwoord te geven heeft hij ook de nieuwe paus van zijn proza voorzien. Het resultaat was hetzelfde. Dat wil zeggen; hij is nu geen priester meer.

Blijkbaar houdt de kerk niet van klokkenluiders…

Als je Liverpool zegt dan bedoel je voetbal en de Beatles. Ik ben in beide niet bijster geïnteresseerd maar we zijn er nu toch. Bovendien denkt Detto daar anders over. Daarom zien wij de zon bij zijn dagelijkse afscheid de buurt rond het stadion in prachtige kleuren hullen. Aansluitend drinken we een biertje in één van de stamkroegen van de supporters. Het is er rustiger dan verwacht. Volgens enkele stamgasten wordt dat morgen rond de wedstrijd wel anders.
 

 
Voordat we de stad verlaten zijn de Beatles aan de beurt. De bussen met toeristen rijden nog steeds hetzelfde rondje als wij maar je kunt zien dat de glorietijd van deze vier mannen toch wel eventjes geleden is.
 

 
Spotify staat bij mijn speciale motor playlist altijd op shuffle. Best bijzonder dat bij het verlaten van Liverpool opeens het nummer Imagine van John Lennon in mijn helm klinkt.

Volg de MidlifeCRUISER ook live per satelliet