Mijn trouwe volgers hebben deze keer weer eens extreem lang moeten wachten op deze afsluiting van ons grote Britse avontuur. Mijn aanvankelijke enthousiasme was bij thuiskomst helaas geen partij voor de beslommeringen van het normale leven die je tijd zo moeiteloos verslinden. Eindelijk vind ik een kostbaar moment, sluit ik in de stilte van mijn werkkamertje mijn ogen en reis ik in gedachten terug naar het meest noordelijke puntje van dat majestueuze eiland…

Geteisterd door het overwonnen noodweer verschijn ik als een verzopen kat aan de balie van het door ons geboekte Seaview hotel. Zelfs mijn glimlach kon de Lady of the House niet ontdooien. Later bij het diner genieten we nog meer van haar knap verborgen enthousiasme. Alles wat je tegen haar zegt beantwoordt ze met hetzelfde antwoord; ..brilliant!

Ons treft gelukkig geen blaam want ze doet dit bij alle gasten. Gelukkig was de douche wat warmer, het eten best redelijk en de prijzen zowaar te pruimen.

 
Na het ontbijt vind ieder stukje bagage zoals elke dag zijn eigen vaste plek op onze inmiddels opgedroogde machines. Een weldadige nachtrust heeft de ontberingen van gisteren weer vervangen door het verlangen naar de nieuwe dag. Als ochtendmens is Detto gewoontegetrouw wat vlotter dan ik en rijdt vast naar de beroemde wegwijzer van John ‘o Groats aan het einde van de straat. Ik schakel mijn recalcitrante Truus aan, kies de song die bij het voorzichtig ontluikende zonnetje past en druk op de startknop die normaal mijn motor doet schudden en de uitlaat daarna laat grommen. Deze keer gebeurt er echter helemaal niets… wat volgt is een pijnlijke stilte. Alle lampjes op het dashboard branden maar in plaats van een toerenteller die mij op steeds meer streepjes trakteert verschijnen er slechts 3 dreigende letters op het scherm;
 

 
Err? Die is net zo nieuw voor mij als voor mijn Yamaha gebruiksaanwijzing. Shit! Wat nu? Fijn gepland zo in het hoogste noorden. Motorzaken zijn hier nog schaarser dan vriendelijke hoteldames. Als onverschrokken avonturiers zijn we nu aan onze eigen sleuteltalenten overgeleverd. Mijn gereedschapsfoudraal wordt op het muurtje uitgerold en ik begin dapper met het verwijderen van alle tupperware die de kabels en de machinerie van mijn blauwe monster aan het zicht onttrekken. Gezien de lichtshow die mijn dashboard gisteren in de gutsende regen vertoonde zal er waarschijnlijk wel ergens een sluiting zijn.

Een klein uurtje later liggen er veel losse bouten en schroeven in het bakje, hebben we alle aansluitingen gecheckt maar blijft de hardnekkige foutmelding het feest verstoren. De hoogste tijd voor een eerste hulplijn; de boys van RB Motoren die mij in de grootste nood nog nooit hebben laten stikken! Ook nu staan ze meteen voor me klaar en laten ze ons dingen uitproberen om grip te krijgen op dit onzalige fenomeen dat zij ook niet herkennen. Alles wordt uit de kast gehaald, overleg met andere dealers en zelfs contact met Yamaha Nederland om ons uit deze nijpende situatie te redden. Edoch alle moeite ten spijt moet Jan Jaap, de leider van onze hulptroepen, deze keer na dik 3 sleuteluren bekennen dat zij het ook niet weten. Daar sta je dan. Iemand van de dichtsbijzijnde motorzaak bellen om even 195 km verderop naar een motor te komen kijken zal onze trip niet goedkoper maken. De zon schijnt nog steeds maar in mijn hoofd ontstaan er donkere wolken. Het zal toch niet..!

De enige oplossing lijkt transport van de motor naar Nederland en vervangend vervoer om naar de boot in Newcastle te rijden. Zwaar in mineur neem ik contact op met de ANWB om dit te organiseren. Ik krijg het advies van de dame aan de lijn om een formulier op internet in te vullen waarmee ze mijn hulpvraag beter zouden kunnen opvolgen. Met het lood in de laarzen vul ik hem in. Mijn vinger zweeft al boven de zendknop om dit ongewenste einde van mijn reis te beklinken als Detto hem met een noodkreet in de vlucht tot stoppen weet te brengen. Wacht..roept hij! Ik wil nog wat proberen…
 

 
Hij beweegt de meetpennen van zijn multimeter naar mijn accu, leest de waarde op het display af en kijkt me hoopvol aan. Het is je accu man! Nog maar 6V, de helft van de normale spanning. Mijn hart mist een paar slagen van vreugde maar tegelijk schaam ik me diep dat we deze suffe oorzaak van alle ellende niet eerder hebben gevonden. Omdat alle lampjes op het dashboard gewoon brandden had niemand aan die vermaledijde accu gedacht. Ook de hulptroepen niet. Achteraf gezien best stom dat een goedkoop kermishorloge bij een te lege batterij je beter waarschuwt dan zo’n machtige machine. Intussen ben ik zo trots op mijn gouden maat die met zijn ingeving niet alleen de dag maar eigenlijk onze hele reis weet te redden!

Je zou bijna zeggen; Brilliant!

Een van de werklui die aan het klussen is in het hotel staat desgevraagd meteen klaar met zijn bus en een startkabel om mijn accu een duwtje in de rug te geven. Zo mooi heeft de roffel van mijn nu moeiteloos startende motor lang niet geklonken! Nu moeten we knallen om alle verloren uren in te halen. Het eerste en enige benzinestation probeert de feestvreugde nog even te bederven; hun benzine is op! Shit…de mijne ook. Met aangepaste snelheid en stoppen om te schudden met de tank bereik ik op de laatste druppeltjes gelukkig net de volgende pomp zo’n dertig kilometer verderop. Welnu; een gevulde tank, een volle accu, frisse moed en 320 kilometers te knallen voordat het donker wordt… bring it on!

Het valt deze reis waarachtig niet mee om betaalbare slaapplekken te scoren. Deze keer slapen we in een caravan waar ze zonder blikken of blozen 150 euries per nacht voor vragen. Ok toegegeven; daarvoor krijg je dan wel een knusse hut, allebei een eigen kamer en Detto slaapt zelfs tussen de wilde dieren.
 

 
Onze laatste 2 dagen op het linkse asfaltlint zijn weer om te smullen. Na zijn stroomtransfusie doet ook mijn blauwe monster zijn duit weer dapper in het zakje. Net zo gulzig als zijn baasje verslindt hij niet alleen soepel slingerend wegdeksel maar geniet hij ook van grevel en zand. Na een bezoek aan het laatste café in Engeland knallen we over de lijn waar ooit Hadrians wall heeft gestaan. Illustere helden als Robin Hood en koning Arthur gingen ons in een ver verleden al voor. Aan helden is er sowieso geen gebrek vandaag want we voegen ons bij een legioen marathonlopers die net als wij uitkijken naar de lonkende eindstreep in Newcastle. En we zijn niet de enigen. Aan boord van het drijvende dorp dat ons over de Noordzee draagt smullen we van Max die ook weer eens lekker als eerste over de finish dendert.
 

 
Als ik later die avond een tikkeltje moe maar voldaan mijn kooi in kruip moeten de dromen even wachten op de langsdrijvende herinneringen aan ons mooie avontuur. Wat was het een genot om volop te kunnen communiceren met iedere belangstellende die we troffen. Het ongemak van linksrijden viel achteraf reuze mee en de betoverende schoonheid van de uiteenlopende landschappen maakt dat sowieso meer dan goed. De bewoners van deze machtige eilanden waren steeds vriendelijk en bereid tot een praatje. Desgevraagd betuigen de meesten wel voorzichtig spijt van de Europese scheiding. Zoals overal zijn ze meer dan klaar met het politieke gekonkel en voelen ze zich machteloos tegen het alsmaar duurder wordende leven. Ook hier wordt de beschuldigende vinger veelvuldig op vluchtelingen en asielzoekers gericht. Wat dat betreft kunnen ze net zo slecht rekenen als bij ons. Dat gezegd hebbende heb ik met volle teugen genoten van het grootse Brittanie en zijn ingezetenen.

Zoals altijd voel ik me een gelukkig mens met de avonturen die ik mag beleven. Niet in de laatste plaats omdat ik ook dit jaar met Detto weer een grootse maat aan mijn zijde had. Op mijn virtuele zadel wordt het wel wat stiller. Het aantal meereizende lezers is omgekeerd evenredig met de moeite die het mij vooral onderweg kost om tot diep in de nacht letters uit mijn keyboard te laten vloeien. Trouwe volgers zoals de Bartiméus boys en de enthousiaste reacties op deze blog stuwen het bloed gelukkig nog naar mijn schrijvende vingers. Ik hoop jullie dan ook nog lang te mogen boeien met onze ontmoetingen met helden en paradijsvogels. Want ondanks de groter groeiende ellende in onze wereld blijf ik steevast geloven in het goede van de mens.

En daarom is er voor de volgende keer wel een héél bijzonder avontuur in de maak!