Omdat al het moois in Liverpool het grootste deel van onze ochtend opgevreten heeft bestaat de lunch uit een boordevol bord met kilometers. Vooraf heb ik wat plekken gezocht die ons een beetje intiemer moeten laten worden met de Engelse cultuur. Zo bewonderen we de Singing Ringing Tree; een mystiek geluidsbeeldhouwwerk dat lijkt op een door de wind gepijnigde boom die zijn noodklanken over de lonkende landschappen van Lancashire uitstort. Detto’s oren zijn er zo gek op dat hij subbiet de aftocht blaast. Daarom druk ik op de opnameknop van mijn iPhone om te ontdekken wat jullie ervan vinden. Achteraf een vruchteloze poging die niet het verwachte huilconcert voor jou vastlegt maar mij wel leert waarom echte profi’s een windkap gebruiken.
 

 
We ontmoeten Alice Nutter. Een bronzen dame die ons moet herinneren aan de talloze vrouwen die onterecht bestempeld als heks gruwelijk over de kling werden gejaagd. Een lugubere geschiedenis waarin de katholieke- en protestante kerk elkaar overigens wel konden vinden. Er is in vierhonderd jaar veel veranderd maar eigenlijk ook weer niet. Femicide is immers een moderne vorm van hetzelfde afschuwelijke fenomeen.

De Yorkshire Dales zijn een onverwachte verrassing. De regen besmeurde onze beleving van het zo bejubelde Lake District en de hoge verwachtingen van de Schotse Hooglanden stimuleert onze gashand ietwat teveel. Yorkshire heeft dezelfde wijdsheid als Wales en toont ons een tikkeltje onverwachts zijn enorme schoonheid.
 

 
Over schoonheden gesproken; ik vrees dat een heuse scheiding tussen mij en navigatie Truus aanstaande is. Ze blijft alle laadkabeltjes afwijzen en wil steeds minder lang tegen me praten. Alleen als ik enorm aandring willen haar ouders bij Garmin vertellen waar ik hier bedrijven kan vinden die mij het reddende kabeltje kunnen leveren. Wel jammer dat ze failliet- of aan de andere kant van het land gevestigd zijn. Wat een ballentent! Sinds ik één van de eerste pioniers met navigatie op zijn motor was heb ik met 5 verschillende apparaten van ze gewerkt. Ja, ze maakten mijn avonturen mogelijk maar het diva gedrag dat ze allemaal hadden zit me zolangzamerhand teveel in de weg.

Het is de hoogste tijd voor een nieuw geluid uit een ander nest…

Ongemerkt rollen we over de denkbeeldige lijn in het prachtige landschap die in het verleden zo zwaar bevochten is. De strijd tussen de trotse Schotten en hun Engelse overheersers kennen we allemaal van de prachtige films en series.

Niet ver over die lijn ligt Lockerbie. Nederland was destijds maandenlang in de ban van de juridische gymnastiek die in kamp Zeist werd uitgeoefend om een naar clubje terroristen achter de tralies te krijgen. Zij lieten een Boeing 747 op dit dorpje neerstorten. Het rukte in een paar seconden op brute wijze 270 onschuldige zielen uit het leven. Het kost wat tijd om het monument te vinden. Ik heb zelden zo’n lullig gedenkteken voor zo’n omvangrijke ramp gezien. Nee, dan komen die havenarbeiders in Glasgow Harbour er beter vanaf. (lees wat een sufferds we zijn in de reactie van René hieronder!)
 

 
Robert de Bruce krijgt in de kaskraker Braveheart niet de aandacht die hij verdient. Deze Schotse koning en volksheld laat voor het eerst echt van zich horen in de Battle of Trool en verschaft daarna in de slag bij Bannockburn de Schotten hun geliefde afhankelijkheid. Wij dringen diep in de bossen bij Loch Trool door om daar zijn steen te bezoeken. Over monumenten gesproken; ze kunnen het dus wel die Scotties.
 

 
De onmetelijke schoonheid van de Scottish Highlands zou je verwaarlozen met louter woorden. Die moet je beleven, die moet je zien! Ik hoop zo dat deze gevoelige platen ‘a wee bit’ illustreren waar onze netvliezen maximaal van hebben gesmuld. Honderden kilometers fluwelen enkelbaans asfaltlinten schuiven onder onze gretige bandjes door. Zelfs de niet aflatende stroom met tegemoetkomende huizen op vier wielen kunnen deze belevenis niet echt bederven.

Toch is het niet alleen maar genieten deze dagen. De weergoden nemen ons zo nu en dan kortstondig maar wel bijzonder hardhandig te grazen. Het natte feest in Glencoe Valley heeft verdacht veel weg van een wasstraat. Alsof je eerst met een hogedrukspuit wordt gepijnigd en daarna in een bulderende windtunnel wordt gedroogd.

Luttele mijlen verwijderd van de meest noordelijke plek die je hier via de weg kunt bereiken laat het gutsende water lampjes branden op mijn dashboard waarvan het eigenlijk niet de bedoeling is. Zo ga ik tegelijk naar links en rechts zonder dat mijn richting aanwijzers daar aan meedoen. Ook dreigen de schaarse benzinepompen onze voortgang in de weg te staan. Niets nieuws onder de zon voor ons ervaren motormannen maar toch besluiten we om voor de kortste weg naar het hotel te kiezen. Verlangend naar een nieuwe dag die ons zeker en vast betere omstandigheden zal brengen.

Volledig ongewis van het drama dat ons weldra zal bezoeken…