Als je de serie Clarkson’s Farm nog niet gezien hebt kan ik hem van harte aanbevelen. Hilarisch! Ik ben inmiddels drie seizoenen verder en wil die Didley Squat farm dan wel eens in het echt zien. We komen er vlot achter dat er meer mensen zo over denken.

Ongelofelijk!

’s Morgens om 10:00 probeert een peleton verkeersregelaars het massaal toestromende verkeer al tevergeefs naar meerdere parkeerplaatsen te dirigeren. Van Jeremy zelf of een van de hoofdpersonen is uiteraard in die velden en wegen niets te bekennen maar toch willen hele volksstammen iets uit zijn boerderijwinkeltje kopen. Dan maar naar zijn restaurant The Farmers Dog… die zou volgens een wachtende jongeman rustiger zijn. Not!! Andere plek, zelfde plaatje. Ik vertik het om voor een cappucino 20 minuten of meer in de rij te gaan staan. Het maakt zijn programma overigens niet minder leuk.
 

 
Nee, neem dan het Oily Rag bikerscafe. Geen rijen, geen verkeersregelaars en veel gezelliger. Zo tref ik Shaun die sinds zijn pensioen zoveel mogelijk in het zadel zit. Hij droomt er alweer van om op zijn Harley naar Portugal te rollen waar hij het zo naar zijn heeft gehad. In de shop hadden ze een leuk shirt dat na enige paspogingen toch echt te klein bleek te zijn. Balen! Want zeg nou zelf… het kan toch niet aan de afmetingen van jouw MidlifeCruiser liggen?
 

 
Even later stuiten we op een riviertje zonder passende brug. Een klein bordje geeft aan dat we er maar gewoon doorheen moeten sturen. Leuk! Blijkt minder spannend dan het lijkt en we behalen beiden zonder nat pak de overkant. Wel jammer voor de foto’s.
 

 
De trouwe lezer weet dat ik een hartgrondige hekel aan snelwegen heb. Daarom hebben we ook deze keer voornamelijk kleine weggetjes gepland. In Engeland blijken dat vooral smalle weggetjes te zijn waar niet eens 2 auto’s naast elkaar passen. En dan staan er ook nog eens hoge heggen of muurtjes omheen zodat je eigenlijk geen barst van de omgeving ziet. Iedere bocht is daarmee een heuse thriller. Een tegenligger kan zomaar een dwarsligger worden. Om de zoveel meters zijn er inhammen in de weg om passeerruimte te bieden. Werkt op zich prima maar zorgt wel voor een continue lading zand en grind op de weg omdat auto’s tegen de berm aan schurken in hun passeerpogingen. Dat samen met de asfaltkraters waar een maanlandschap jaloers op zou zijn maken de gewenste kilometers langer dan gepland.
 

 
In Wales wordt alles opeens anders. De spannende paden maken plaats voor wijdse uitzichten en de zandopwerpende vierwielers voor suffe schapen. Iedere plaatsnaam bevat tenminste 2 achter elkaar staande letters L en is schier onuitspreekbaar. Ze zijn daardoor ook met geen mogelijkheid te onthouden.
 

 
Vanaf vandaag zit de techniek een beetje tegen. Eerst thuis waardoor Huib gebruik moet maken van een hulplijn en ik de laptop langs de weg uit moet klappen. Best een uitdaging want de mobiele ontvangst in Engeland is op zijn zachtst gezegd belabberd en vlot internet is daarmee eerder een luxe dan normaal.

Het wordt pas echt lastig als mijn navigatie Truus niet meer op de elektriciteit van de motor wil werken. Volgens Detto een typisch Garmin euvel dat hij al meerdere keren heeft meegemaakt. De aansluiting werkt met miniscule koperveertjes die afbreken, wegspringen en daarna verstoppertje spelen. Lekker handig omdat de batterij dus max een halve dag navigatieplezier geeft. Morgen varen we naar Dublin waar ik vast een vervangend snoer kan scoren.

Het links rijden heeft meer gevolgen dan je denkt. De meeste motorrijders groeten elkaar. Dat doen we met een zo cool mogelijke zwaaibeweging met de linkerhand. Omdat alle motormakkers je hier niet links maar rechts passeren zou je dat met de rechterhand moeten doen. En dat gaat niet! Want met rechts moet je gasgeven en loslaten remt je brommer irritant af. Dus hebben die briljante britten hier een oplossing voor bedacht; de Nod. Dat is een korte beweging met je helm die tegelijk op-en-neer en opzij gaat. Het vergt enige oefening maar ik denk dat wij na een week ofzo ook weer cool overkomen.
 

 
Al noddend en schaap ontwijkend genieten we op gepaste wijze van Wales. Om het loslopende vee uit elkaar te houden werkt men met kleurencodes op de schapekonten en passeren we regelmatig wildroosters en afsluithekken. De schapen met de rode stippen lijken het meest gewend aan lawaaierige bezoekers zoals wij en reageren nauwelijks. De anderen maken soms een dubbele flikflak achterover bij een dotje gas. Echt slim lijken ze geen van allen.

Voordat we het mooie Wales alleen nog maar in onze achteruitkijkspiegel zien checken we het dorpje met de langste plaatsnaam van Europa;

Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch

Volgens de plaatselijke geschiedschrijvers betekent dat “Parochie van de Heilige Maria in het dal van de witte hazelaar bij de snelle maalstroom en de parochie van de Heilige Tysilio bij de rode grot”. Nu we dit hebben uitgevogeld kunnen we met een gerust hart gaan slapen.

Morgen kiezen we het ruime sop van de Ierse zee naar Dublin waar we het onverstaanbare Welsh gaan ruilen voor het zo mogelijk nog ingewikkeldere Gaelic.

Volg de MidlifeCRUISER ook live per satelliet