Angsten zijn er om ze te overwinnen…

Over een paar dagen is het op de kop af 32 jaar geleden dat mijn optreden als gemotoriseerde spookrijder in Engeland eindigde bij de goede zorg van ziekenhuis zusters. Naast het plastic in mijn knie heeft dat een onuitwisbare indruk achtergelaten. Nee… niet zozeer die zusters maar wel het feit dat je bij een onverwachtse gebeurtenis niet de tijd krijgt om te denken en instinctief naar rechts stuurt. Daarentegen maken onze motorminnende zeeburen hun land tot een waar paradijs voor ons ridders van het mechanische paard. Bovendien zijn het voor mij zowat de laatste Europese landjes waar ik mijn plannenprikker in kan zetten.

 
Mijn trouwe motormaat Detto wist me met enige moeite over die mentale streep te trekken en dus wagen we ons bij Calais onversaagd door de tunnel. Engeland, Wales, Noord- en Zuid Ierland, de Isle of Man en het hoogste noorden van Schotland zijn in de garmin gepropt. En uiteraard ben jij zoals vanouds weer reuze welkom om virtueel op mijn zadel te klimmen.
 

 
De lieftallige incheckdame wist ons te vertellen dat we wel een halfuurtje eerder dan gepland onder de plas door konden. Dat is een mooi begin. Enfin… anderhalf uur later dan gepland rollen mijn bandjes pas de trein op. Eerst viel er wegens problemen een trein uit, toen liet die niet bijster slimme treinmijnheer ons gewoon staan omdat hij aannam dat wij bij een Harley broeder met panne hoorden en de trein daarna was onvoldoende geveerd om motoren mee te kunnen torsen.

Dat begint lekker!

In Folkstone kan het feest beginnen en besluit mijn navigatie Truus meteen maar te gaan muiten. Ook zij moet waarschijnlijk wennen aan de vereiste voorkeur voor links, de yards en de mijlen. Uiteindelijk brengt ze ons naar het torentje van het Pevensey Bay hotel waar het eerste Engelse hoofdkussen op ons wacht.
 

 
Met het mooiste weer van de wereld rollen onze bandjes eerst langs de imposante krijtrotsen. Beroepsspeurder Sherlock Holmes bracht er zijn oude dag door in de woning die we meteen maar even checken. Langs de vergane glorie van de pier van Brighton banen we ons een weg door het gonzende verkeer naar de mondaine rust van het Goodwood circuit. Na het formule 1 circuit van Zweden is het mijn voornemen om op zijn minst 1 rondje over dit beroemde asfalt te trekken. De ietwat hautaine circuitbaas denkt daar echter heel anders over. Een heel verhaal over geluidsbeperkingen enzo. Zelfs als ik hem vertel dat ik helemaal uit Nederland kom om speciaal op zijn circuit een baantje te trekken. Hij geeft geen krimp… Plots schuift een andere steward in mijn richting en geeft me in vlekkeloos Nederlands te kennen dat ik gewoon door moet drammen. Moreel gesteund door de woorden van mijn nieuwe vriend krijg ik het uiteindelijk toch voor elkaar om achter een derde official Phil en zijn beemer de gehoopte ereronde te maken. Aansluitend vertrouwd Phil me ook nog even hoe we op het Goodwood Estate kunnen komen. Dat is jaarlijks het strijdtoneel voor het beroemde Festival of Speed en zou, zo ik op internet las, de rest van het jaar potdicht zitten.
 

 
Dankzij Phil voegen jouw midlife cruisers ook nog even de befaamde Hillclimb aan hun staat van dienst toe.

En zo hebben wij onze eerste helden al ontmoet!

De Engelsen die we ontmoeten zijn sowieso geweldig en altijd bereid tot een praatje. Neem nou cafébaas James die ons trakteert op een heerlijke bak koffie en al weg is voordat ik een foto kan maken. Of de gezellige motormuizen Paul en Muthu die we bij Loomies ontmoeten. Die indiaase kok die liever naar huis ging dan ons te laten genieten van zijn curry was de uitzondering die de regel bevestigd.
 

 
Daarom had ik nog een missie. Ik wil dit keer iets terugdoen voor alle vriendelijkheid die we ontvangen. Vlak voor de schemer invalt bezoeken we het graf van Tolkien; de schepper van Lord of the Rings. In stilte bedank ik hem persoonlijk voor zijn prachtige verhalen. Lang geleden kreeg ik een replica van ’the one ring that rules them all’. Je weet wel ‘my precious’. Die ring ga ik bij hem achterlaten. Zodat een andere fan hem daar kan vinden.

Ik weet zeker dat zijn dag dan niet meer stuk kan.

Onze tijdgenoot Eames Demetrios vertelt ook over een parallel universum. Op 140 plaatsen in de wereld heeft hij een gedenksteen aangebracht waarin hij vertelt wat er op die plek in zijn Kcymaerxthaere gebeurd. In een weiland bij het verstopte dorpje Wardington zou het verhaal van de ‘Land of Exiles’ moeten liggen. Samen met Detto loop ik het vuur uit mijn laarzen maar het gezochte monument blijft andermaal onvindbaar. Zelfs als we ten einde raad de locals interviewen blijft het een raadsel. Zelfs de boer die het betreffende weiland doorgaans omploegt heeft nog nooit wat gezien of gehoord. Merkwaardig! Later in Schotland krijgen we nog een kans omdat daar ook 2 tegels zouden moeten liggen…
 

 

Vermoeid van onze vergeefse zoektocht ploffen we op de gezellige bank bij Tim en Geoff; mijn overzeese ‘familie’. Tot genoegen van mijn maatje stelt Geoff een expeditie naar het British Motor Museum voor. Daar smullen we niet alleen visueel van fraaie klassiekers maar ook vierwielers die in bekende films en series zijn gebruikt.
 

 
Onze heerlijke dag eindigt naar goed Engels gebruik in de pub. Met een lekkere pint als slaapmuts zakken we in het wederom te duur betaalde dons. De ruimte om je kont te kunnen keren is op dit eiland omgekeerd evenredig met de prijs.

Ach wat; morgen wacht ons het woeste Wales!

Volg de MidlifeCRUISER ook live per satelliet