Onze laatste volle dag valt zwaar tegen.

Het grootste deel van de dag verschuilt de zon zich achter een grauw wolkendek. Ondanks alle haarspelden en bergweggetjes voegt de dag deze keer niets toe. En dat zegt niets over de Pyreneeën maar alles over de prachtige tijd die we in de rest van Spanje hebben doorgebracht.

 
Als we vertrekken staat er een vorstsymbool op mijn dashboard met een bijbehorende temperatuur van 2.7 graden. De kou zal ons de hele dag parten spelen. Met name de hoge passen zijn hierdoor moeilijk te nemen. Het lage wolkendek levert veel mist op. We maken er het beste van.

Als we na Arles-sur-Tech besluiten om nog een paar extra kilometers van morgen af te snoepen weten we niet wat ons te wachten staat. De uitgezette route blijkt een eindeloze smalle weg die de lage passen met elkaar verbindt. Nergens gelegenheid voor een overnachting zodat we na veel spoorzoeken in de gevallen duisternis uiteindelijk in Perpignan eindigen. We zijn er allebei helemaal aan.

 
Ik heb weinig energie voor de blog maar wil toch, zoals de traditie dat voorschrijft, positief eindigen. Morgen kunnen we rustig aan doen. Slechts 70 km eenvoudige wegen scheiden ons van het treinperron. Ik geniet nu al van de lange nacht. En dan een hele treinreis de tijd om samen alle geweldige ervaringen nog een keer op te halen.