Kilometers moesten we maken. Kilometers hebben we gemaakt.

Om 9:15 reden we geheel tegen de verwachting van Detto weg bij het griebushotel. Dat is een stuk vroeger dan normaal. En ook een stuk kouder! Daar waar we begin deze week nog bijna 40 graden genoten las ik er nu slechts 4 op mijn dashboard. Ik heb Detto na 2 uur moeten ontdooien in een wel heel plaatselijk cafe.

full-width

 
Het was ons al opgevallen dat de meeste mensen onderweg nogal vreemd naar ons keken. In het cafe kwam een Spaanse signorita van een zekere leeftijd poolshoogte nemen. Of wij broertjes waren? Logisch… we hebben immers allebei een neus en 2 oren. Tja, wat moet je anders vragen aan vreemd uitziende kerels in leren pakkies? Na de eerste simpele plichtplegingen stokt de communicatie op de bekende manier. Later begrijp ik dat ze zelfs een beetje verongelijkt was en niet begreep wat in Spanje deden als we niet eens fatsoenlijk Spaans konden praten. Maar op de foto met die buitenlanders… Vale!

 
Plots komt er een stel binnen waarvan de man door de barvrouw op ons af wordt gestuurd. “Do yo speak english?” hetgeen na onze “yes” subbiet gevolgd wordt door “What (the hell) are you doing in these surroundings?”. Het bleek een niet-Spaanse man die als leraar Engels naar Spanje was gekomen. Inmiddels had hij die baan verloren maar was hij gewoon lekker blijven plakken. Het leven beviel hem wel. Het was leuk om even met hem te babbelen. Mochten we ooit op zoek zijn naar isolement dan was dit dorp de perfecte plek volgens hem. Toeristen zag je hier bijna nooit.

De meest ongelofelijke landschappen wisselen elkaar weer in een rap tempo af. Je zou er bijna aan gaan wennen. Toch zijn we iedere dag opnieuw diep onder de indruk van de enorme schaal en de onvoorstelbare natuurlijke schoonheid van de film waarin wij ons hebben ondergedompeld. Zo rijden we bij de Rio Mese opeens door een Spaanse variant van de Grand Canyon heen. Kilometers lang volgen we een kronkelende nieuwe lap asfalt die shocking klem zit tussen enorme rotswanden.

Rond Zaragoza komen we in een heuse woestijn terecht. Ruim een uur lang sturen we tussen enorme schaars begroeide zandduinen door. De temperatuur stijgt hier vlot zodat Detto ook weer wat praatjes begint te krijgen.

Vlak na Zaragoza stad doorkruisen we een oneindig aanvoelende vlakte die pas ophoudt bij de uitlopers van de Pyreneeën. De wind neemt hier stormachtige vormen aan. Met twee wielen is dat best lastig als je steeds de volle mep van opzij krijgt. Bij het vallen van de duisternis vallen we in Campo van onze fietsen af. Een tikkeltje moe maar voldaan. We zijn er immers niet alleen in geslaagd om de route van vandaag af te ronden maar hebben al doende wat af kunnen snoepen van die van morgen.